Zaterdag 16 oktober. Op een feestje van een collega van Bram verbrandde ik mijn linkerbeen aan een kachel. Geen klein brandwondje, dus dag voor dag het herstel bekijken. Maandag 18 oktober. Rondom mijn rechteroog kreeg ik wat zenuwklachten, niets om van te schrikken, want dit komt vaker voor. Ook geen

Donderdag 9 december. Dan sta je opeens in Maastricht.   Meestal een ziekenhuis dat voor mij bekend staat dat er dan ‘iets meer aan de hand is’ (tenzij je hier woont). En toen stond ik er zelf. En dan nog een stuk meer confronterd, een afspraak op de afdeling ‘oncologie’.

Vrijdag 31 december. Hoe vier je oud op nieuw met het nieuws van gister? Normaal vier je het vooruitzicht naar mooie dingen die hopelijk gaan gebeuren in het komende jaar. Nu dus eigenlijk hetzelfde, maar met een emotioneel randje. Natuurlijk hadden wij er van tevoren over nagedacht, ongeacht de uitslag.

Het weekend na 7 januari hebben we gebruikt om ons goed te verdiepen in de keuze of ik mee zou doen aan de Gold Trial. Dit is een studie waarbij je een controlegroep hebt die een behandeling van 30 bestralingen met chemo heeft in 6 weken. Of je behoort bij

Vandaag is het wereldkankerdag. Een dag die me altijd heeft bezig gehouden, maar vooral werk gerelateerd. Blijft een raar idee dat IK nu ook berichtjes krijg via Whatsapp, social media. Altijd dacht ik aan andere mensen. Maar nu hoor ik ook opeens bij deze ‘club’! Zo mooi om te zien

Als de 30 bestralingen erop zitten heb ik 4 weken ‘pauze’. In deze pauze hoop ik te gaan genieten met familie en vrienden op een wintersport in Italië. Een plek waar ik al als klein meisje te vinden was. Onder fitte omstandigheden nog een wintersport meemaken, dat is toch wel