Jippie! De bestralingen zitten erop! 30 x naar Maastricht, 6 weken van maandag t/m vrijdag. Als ik hierop terugkijk, waren inderdaad de taxiritten het zwaarste. De ene keer was het een direct ritje, andere keer mocht ik een beetje sightseeing doen door ons mooie Limburg als een rit werd gecombineerd. De laatste bestraling is Nadieh nog meegegaan. Hoewel dit normaal niet zo voelde voor haar, zag ze me opeens als ‘echte patiënt’. Iets wat eigenlijk alleen in gedachte zo was, want wat zie je nu aan mij?
Al met al kan ik terugkijken op een goed doorlopen bestralingsperiode. Achteraf voelde ik me de eerste drie weken minder fit dan de laatste drie, terwijl de verwachting vooraf eerder andersom was.
Er zijn dagen geweest dat ik bijna te vermoeid was om de bank af te komen of misselijk was. Maar uiteindelijk praat ik dan eigenlijk maar over enkele dagen. De misselijkheidspilletjes heb ik maar 3 x gebruikt, ik heb geen hoofdpijn ervaren, ik kon (bijna) alle dagen de deur uit voor een flinke wandeling en ik slaap super! Oftewel, door de verwachting van te voren, weet ik dat er veel hier jaloers op zouden zijn.
“Met als kers op de taart een dag carnaval. Oftewel: een dag vastenoavend”
Al voor het behandeltraject wist ik dat de carnaval net voor het einde van de behandeling zou zijn. Oftewel, dan zou ik op mijn slechtst zijn was de verwachting. Hoewel ik vroeger nooit een carnavalfan was, is dit geheel anders geworden sinds ik Bram heb leren kennen. Ik werd vanzelf meegezogen in de carnaval en dit is prima gaan bevallen.
Het idee dat ik door corona of door de behandeling geen carnaval of geen fitte carnaval meer mee zou maken, was één van de dingen die me verdrietig maakte. Carnavalsnummers kon ik niet echt horen zonder tranen in mijn ogen te krijgen. Voor sommige misschien onvoorstelbaar, maar carnaval ben ik gaan zien als het meest intieme feest dat er is. Veel knuffelen, feest vieren met mensen waar je veel om geeft of gewoon graag mee praat. Hoewel ik ook niet kan uitleggen waarom, hoort schminken er voor mij dan ook helemaal bij. Oftewel: toen duidelijk werd dat er toch wat aan carnaval mocht werden gedaan, zou ik hierbij kunnen zijn?
Carnaval een optie?
Iedere woensdag moest ik bloedprikken waar ik donderdags de uitslag van kreeg. Hierbij werd gekeken of mijn lichaam de behandeling nog aan kon. De eerste weken waren de uitslagen wat afwijkend. Met name de leverfunctie. Op zich niet vreemd als je weet wat het lichaam opeens allemaal moet verwerken.
Donderdag voor de carnaval kwam HET telefoontje. Mijn bloeduitslag was helemaal normaal, dus al snel kwam voor mij de vraag: “hoe is mijn weerstand”. En die was net zoals ieder ander. Als ik corona zou krijgen, zou mijn lichaam dit verwerken zoals het dit normaal ook zou doen. En aangezien de ervaring van twee eerdere besmettingen, had ik hier wel vertrouwen in. Ook koorts vormde voor mij geen direct gevaar meer.
En als toppunt: ik mocht schminken!
Tijd voor carnaval!
En wat heb ik genoten! Hoewel ook wel is gebleken hoeveel carnavalsnummers er wel niet zijn die gaan over genieten van het leven of gaan over de dood. Nooit heb ik hier zo bij stil gestaan. Met vriendinnen in mijn armen hebben we ze maar even met een knipoog doorgenomen: “Waat maakt het oet als we kapot goan, niks!”, “In d’n hiemel, in d’n hiemel, in d’n hiemel vul ik mich met dich”, ” Doezend sterre boven aan, doa bin ik d’r iene vaan” en dat zijn dan nog maar enkele voorbeelden. Ach ja, je kunt er ook maar beter mee lachen, want anders was het één grote huilpartij geworden.
Door het meedenken van vele mensen om me heen, maar ook door mensen wat meer op afstand was het voor mij mogelijk om carnaval te vieren binnen de regels waar ik rekening mee dien te houden.
Denk dan bijvoorbeeld aan de wc. Ik dien de wc na iedere gebruik geheel schoon te maken vanwege de chemo. Dat dit geen invloed heeft op anderen. Dus hier had ik wat spulletjes voor bij me. En wat kon ik de hele tijd drinken? Alleen maar Radler 0,0% zit je zo vol van. Ook hierin kreeg ik goede en lekkere opties voor alcoholvrije drankjes. Hierdoor heb ik me de hele tijd volledig onderdeel gevoeld van de hele mensen massa. Super bedankt Proeflokaal!
Wat zeg jij nu tegen mij?
Met de carnaval kwam ik ook het eerst wat meer buiten de deur. Veel mensen had ik nog niet gezien of gesproken. Maar wat zeg je nu tegen mij? Heel bewonderenswaardig hoe respectvol mensen reageerden als ze me tegen kwamen tijdens de carnaval. Want ik kan me voorstellen hoe moeilijk dit voor anderen ook is. Zeg je iets, zeg je maar niets. “Ze wil natuurlijk carnaval vieren, dus kan er beter niets over zeggen.” Van een klop op de schouder met een sterke blik die veelzeggend was, tot het direct aanspreken over hoe k*t het wel niet allemaal is. Ja, wat moet je zeggen? Uiteindelijk voel ik aan alles dat er veel mensen aan me denken, ieder op hun eigen manier. Dit maakt me emotioneel maar geeft me vooral veel kracht.
En precies zoals ik carnaval steeds meer ervaarde, bleek nu weer helemaal het geval. Een ‘feest’ met veel emotie: veel knuffelen, lachen, genieten in combinatie met ook wat tranen. En de hele zaterdag en maandag heb ik qua energie ook vol kunnen houden, terwijl ik van te voren al blij was met even twee uurtjes aanwezig zijn. Dit kwam ook door alle energie die ik van iedereen kreeg, van weer bij mensen in de buurt komen zonder afstand te houden. De afgelopen weken bestonden vooral uit ‘corona buiten de deur houden’. Dus knuffelen met vriendinnen, was opeens niet verstandig. Want niet alleen ik heb genoten van de afgelopen dagen, het was duidelijk voelbaar dat iedereen om me heen dit net zo erg deed.
Dus weer een levensles van onze carnvalsmuziek:
En andere les: eet altijd de zelf gemaakte koude schotel en de gehaktballetjes bij je opa en oma!
